Gel bakalım şöyle yamacıma, soluklan biraz. Ayakların yerden kesilmiş gibi koşturup duruyorsun, otur da şu esintiyi dinle. Hani bazen akşamüzeri, güneş ufukta turuncudan mora dönerken yüzünde hafif, tatlı bir ürperti hissedersin ya? İşte o, Zephyros’un dokunuşudur.

Bu çocuk, gece ile gündüzün tam birleştiği o efsunlu saatlerin mirasçısıdır. Babası, gökyüzünün yıldızlı yollarını avucunun içi gibi bilen Astraios; annesi ise her sabah dünyayı ışığıyla uyandıran şafak tanrıçası Eos’tur. Düşünsene, böylesine görkemli iki gökyüzü sakininin evinde doğup büyüyeceksin, sonra da tutup batıdan esen o yaramaz yel olacaksın.

Zephyros, diğer rüzgarlar gibi sert ve kırıcı değildir. Hani Boreas vardır, kuzeyden eser de ağaçları kökünden sökmeye yemin etmiş gibidir; Zephyros ise tam tersidir. O, çiçeklerin tomurcuklarını nazikçe aralayan, baharın gelişini müjdeleyen fısıltıdır. Sanki elinde görünmez bir değnek varmış da, dokunduğu her yere taze otlar, rengarenk çiçekler seriyormuş gibi düşün. Bir nevi doğanın şakacı bahçıvanı dersek pek de yanılmış olmayız.

Ama sanma ki sadece çiçeklerle uğraşır; gökyüzü sakinlerinin işleri karışınca, o da kendi payına düşeni yapar. Bazen, uzak diyarlardan yorgun düşmüş bir geminin yelkenlerini tatlı tatlı şişirip ona rehberlik eder. Kim bilir, belki de antik denizciler o fırtınalı havalarda "Keşke Zephyros gelse de bizi evimize kavuştursa" diye boşuna yakarmıyorlardı.

İşte böyle evlat, batı yeli dediğin şey, aslında gökyüzünün o kadim, neşeli ve biraz da serbest ruhlu çocuğudur. Şimdi git bak bakalım, pencerenin önündeki perdenin ucu hafifçe kıpırdıyor mu? Eğer öyleyse, belki de Zephyros seninle biraz oyun oynamak için uğramıştır. Sakın ha, "bu sadece bir hava akımı" deme; bilgelik, bazen rüzgarın içindeki hikayeyi duymakta saklıdır. Hadi, git biraz daha koş bakalım, akşam serinliği seni bekler.