Şimdi arkana yaslan ve o bitmek bilmeyen çocuk merakını biraz dizginle bakalım. Bugün sana, adını duyduğunda rüzgarın bile sesini alçaltıp dinlediği birinden bahsedeceğim: Musaios.

O, müziğin ve şiirin efendisi Orpheus’un ya gölgesi ya da biricik çırağıydı. Bazıları "Oğludur," der, bazıları ise "Ruh kardeşi," diye tutturur; ama biz biliyoruz ki, bir ozanla bir çırak aynı ezgiyi çalmaya başladığında aradaki kan bağının pek bir hükmü kalmaz. Hatta bazen, Attika’nın tozlu yollarında yaşlı bilge ozanların kendi kıskançlıklarını bastırmak için "Orpheus kadar iyi birini daha ancak biz uydurabilirdik" deyip, Musaios’u bir efsane gibi kurguladıklarını bile duyarsınız. Ama şuna inan, bu kadar güzel şarkılar söyleyen birini uydurmak bile başlı başına bir yetenektir, değil mi?

Musaios sıradan bir ozan değildi; telleri titrettiğinde sadece kuşlar değil, toprağın altındaki sırlar bile başını kaldırıp ona bakardı. Mistik bir ezgisi vardı, öyle bir ezgi ki, sanki gökyüzü sakinlerinin gizli notalarını çalmış da yeryüzüne indirmiş gibi. İnsanlar onun yanına, ruhlarındaki düğümleri çözmek, karanlıkta kalan sorularına cevap bulmak için gelirlerdi.

Özellikle Eleusis’in o meşhur, ağızdan ağıza fısıldanan, içine girenlerin artık asla eskisi gibi olmadığı gizemli törenlerinde, onun sesi başköşedeydi. Tanrıların ve tanrıçaların huzurunda söylenen o ilahiler, Musaios’un dudaklarından dökülürken sanki bir tür şifa olurdu.

Şimdi söyle bakalım; bir ozan hem bir öğretmenin sesi, hem bir gizemin anahtarı, hem de sadece bir söylentiden ibaret olabilir mi? Belki de Musaios, sadece müziğin değil, "gerçeğin içinde saklı olan o tatlı yalanın" ta kendisidir. Kadehimdeki şu tortu bile onun ezgileri kadar derin bir sır barındırıyor, anlıyor musun? İnsanlar ona "mistik" derdi ama ben ona "kendi masalını bizzat yazan adam" derim.

Hadi, gözlerini kapat ve rüzgarın o tiz ıslığında Musaios’un lirinden dökülen notaları duymaya çalış. Belki o zaman, neden bu kadar çok hatırlandığını sen de anlarsın.