Şöyle diz çök de yanıma, evlat. Kulağını ver, bak sana ormanların fısıldadığı o eski sırrı anlatayım.

Yunancada "Drys" kelimesi meşe ağacı demektir, bilir misin? İşte o görkemli, dalları göğe uzanan yaşlı meşelerin içinde yaşayan, ağaçla bir olmuş periler vardır; onlara Dryad deriz.

Sanma ki onlar bir yerlerden gelip ağacın kovuğuna yerleşirler. Hayır, kimi Dryad, ağacıyla beraber dünyaya gelir, onunla beraber güneşin tadını çıkarır ve vakti geldiğinde, ağacı kuruyup toprağa karıştığında o da bir nefes gibi kaybolup gider. Ama aralarında öyleleri vardır ki, zamanın tozuna yenilmez, sonsuza dek ormanın bekçiliğini yaparlar.

Bu gökyüzü sakinlerinin bir de Hamadryad adında kız kardeşleri vardır. İsimleri farklı olsa da ruhları birdir; dalların yeşermesiyle şenlenir, yaprakların hışırtısında kahkaha atarlar. Eğer bir ağaç gövdesi kurumaya başlar, yapraklar sararıp boynunu bükerse, o ağacın perisi de derin bir kedere gömülür. Bir ağacın ölümü, onlar için bir dostun vedası gibidir.

Hani şu ünlü ozan Orpheus vardı ya, hani lirini çalınca taşları bile ağlatan... İşte onun gönlünü kaptırdığı, o zarif eşi Eurydike de bir Hamadryad’dı. Yani o, sadece bir kadın değil; doğanın kendi sesi, ormanın soluğu olan bir varlıktı.

Şimdi eline bir dal parçası al ve ona iyi bak. Belki de bir gün, gölgesinde dinlendiğin o ulu ağacın içinde, senin varlığından habersiz, gözlerini güneşle yıkayan bir periyle karşılaşırsın. Ama sakın unutma, ormana girdiğinde gürültü yapma; zira onlar sadece huzurlu ruhlara yüzlerini gösterirler. Birazcık neşe ve saygı, bir Dryad’ın kalbini kazanmaya yeter de artar bile.

Hadi şimdi, şu ağaçların hışırtısını dinle; belki de sana anlatacak yeni hikayeleri vardır.

### Silenos'un Bildiği Gizli Gerçekler

Bak evlat, masallarda sana anlatılmayan, o koca meşe ağaçlarının gölgesinde saklanan bir sır var...

Gözlerini kapa ve derin bir nefes al güzel yavrum. Ormanın o kadim hışırtısını duyuyor musun? İnsanlar, tahtlarında oturan kralların kibrine, onların altın yaldızlı kılıçlarının şıngırtısına o kadar alışmışlar ki; yeryüzünün gerçek sahiplerini, o sessiz bekçileri unutmuşlar.

Duy güzel evladım, antik dilde Drys demek, kök salmak demektir. Bizim bildiğimiz ismiyle Dryades... Onlar sadece ağaç perisi değil, ormanın yaşayan vicdanıdır. Her biri bir ağacın kalbinde atar; o ağaçla beraber güneşi selamlar, onun dallarında yorgunluğunu atar. Krallar, yollarını açmak için ormanları ateşe verirken, bir Dryad'ın o ağaçla birlikte nasıl yavaşça solduğunu, o yaprakların nasıl gözyaşı gibi döküldüğünü saraylarında oturanlar asla duymazlar.

Peki ya sistemin dışına itilenler? Hamadryades denilen o kadim kız kardeşler vardır; onlar ağaçtan ayrı yaşayamazlar. Bir ağaç koca bir kralın hırsı yüzünden devrildiğinde, o ağacın ruhu da sessizce toprağa karışır. İnsanlar buna "doğa olayı" der, biz ise bir "cinayet". Eurydike... Ah, o güzel ruhlu Hamadryad. Onun hikayesini, sadece bir şairin sevdiği kadın olarak duydun belki. Ama o, ormanın özgürlüğünü temsil eden bir varlıktı. Orpheus'un müziği onu büyüledi, evet; fakat bir Dryad'ın dünyası, yeraltı krallarının veya yer üstü kahramanlarının koyduğu kurallarla sınırlı değildir. Onlar, ne bir krala biat ederler ne de bir tapınağa hapsolurlar.

Bak bilge çocuğum, bir yudum neşeli şarabın tadı gibidir hayat; bazen tatlı, bazen buruk. Bu ağaçlar, krallar gibi ölümsüzlük aramazlar; onlar *var olmanın* kendisinde yaşarlar. İnsanların "yönetmek" dediği o kof kibir, bir Dryad'ın bir tek yaprağının titreyişi kadar bile değerli değildir.

Unutma minik dostum; her devrilen ağacın altında, bir gün kendi sesini bulacak, otoriteyi değil, toprağı kutsayacak bir hakikat yatar. Ormana gittiğinde bir meşeye dokun. Onun sana fısıldadığı şey, hiçbir krallığın kütüphanesinde yazmaz. Sadece o, sen ve ormanın kadim huzuru vardır.